Денес светата Црква со особена љубов и благодарност си спомнува за светите браќа Козма и Дамјан, чудотворци и бесребреници, кои својот живот го посветиле на лекување на болните и помагање на страдалниците, не барајќи за тоа никаква материјална награда. Нивниот пример ни сведочи дека вистинската христијанска љубов не бара корист, туку се радува кога може да му помогне на ближниот.
Светите Козма и Дамјан живееле во Мала Азија, во времето на царувањето на Диоклецијан. Нивниот татко бил незнабожец, а мајка им Теодотија била благочестива христијанка, која по смртта на сопругот ги воспитувала своите синови во христијанската вера. Таа ги научила уште од најрана возраст да го љубат Бога и да не остануваат рамнодушни пред човечкото страдање.
Браќата се здобиле со знаење за лекување и станале лекари. Но, нивната најголема сила не била само во медицинското знаење, туку и во длабоката вера и љубовта кон Господа. Каде што имало болест, болка или очај, тие доаѓале за да помогнат. Ги лекувале луѓето, ги посетувале сиромашните и ги утешувале оние што страдале. Не земале пари ниту подароци за својата помош, туку сè правеле од љубов кон Бога и ближните. Поради тоа Црквата ги нарекла бесребреници – оние што не примаат сребро, односно не бараат материјална награда за своето служење.
Господ преку нивната вера и молитва дарувал многубројни исцеленија. Не им помагале само на луѓето, туку, според преданието, и на животните, зашто нивното милосрдие не познавало себични граници. Луѓето ги почитувале како лекари, но уште повеќе како Божји угодници, преку кои се пројавувала Божјата благодат.
Нивната добрина, сепак, предизвикала и завист. Според житието, еден лекар, кој претходно ги поучил во медицината, се исполнил со љубомора поради нивната слава и ги повикал на планина под изговор дека ќе собираат лековити билки. Таму ги нападнал и ги убил со камења. Така светите браќа, кои целиот свој живот го посветиле на исцелување на другите, го завршиле својот земен живот како маченици.
Нивното сведоштво останува живо и денес. Тие нè учат дека знаењето и способностите што ги поседуваме не треба да ги употребуваме само за лична корист, туку и за доброто на другите. Лекарот, учителот, занаетчијата, работникот – секој човек може да го претвори својот труд во дело на љубов, ако го извршува чесно, со одговорност и грижа за ближниот.
Во свет во кој често се мери вредноста на човекот според неговото богатство и користа што може да ја донесе, светите Козма и Дамјан нè потсетуваат дека најголемото богатство е милосрдието. Не е доволно само да знаеме како да му помогнеме на човекот; потребно е да имаме и срце што сака да помогне.
Да се помолиме на светите бесребреници да бидат наши застапници пред Господа, да им дарува здравје на болните, утеха на страдалниците и милосрдие на сите нас.
Свети чудотворци и бесребреници Козма и Дамјане, молете Го Бога за нас!