Возљубени браќа и сестри во Христа,
денес Светата Црква со особена радост го празнува еден од големите Господови празници – Преображението на Господ и Бог и Спасителот наш Исус Христос.
Преображението се случило на Таворската Гора, кога Господ Исус Христос ги зел со Себе апостолите Петар, Јаков и Јован и се искачил на гората за да се моли. Таму, пред нив, Христос се преобразил: лицето Негово засветило како сонце, а облеката Му станала бела како светлина.
Со Него се појавиле Мојсеј и Илија, кои разговарале со Господа за Неговото претстојно страдање во Ерусалим.
Тогаш апостолот Петар, восхитен од она што го гледал, Му рекол на Христа: „Господи, добро ни е да бидеме овде!“
Додека тој зборувал, светол облак ги осенил, а од облакот се слушнал гласот на Бог Отецот: „Овој е Мојот возљубен Син, во Кого е Моето благоволение; Него послушајте Го!“
Така Светата Троица се открива и на Тавор: Синот се преобразува, Отецот сведочи од небото, а Светиот Дух се јавува преку светлиот облак.
Преображението не значи дека Христос во тој момент станал нешто што претходно не бил. Господ е вистински Бог и вистински Човек. На Тавор апостолите, колку што можеле да примат, ја виделе Неговата божествена слава која дотогаш била скриена под човечкото тело.
Црквата затоа во празничните богослужбени текстови зборува за Таворската светлина како за несоздадена Божја светлина – светлината на самото Божество.
Но празникот не е само спомен на нешто што се случило некогаш. Преображението има длабока порака и за секој од нас.
И ние сме повикани на преображение. Христијанскиот живот не значи само да се нарекуваме христијани, туку постепено да дозволиме Христос да го преобразува нашиот ум, срце и живот. Преку молитвата, покајанието, постот, Светата Евхаристија и исполнувањето на Христовите заповеди, човекот се очистува и станува способен да ја прима Божјата благодат.
Често сакаме Бог да ги промени околностите околу нас, но празникот на Преображението нè повикува најнапред да се запрашаме:
Дали јас сум подготвен да се преобразам?
Дали треба да се преобрази мојот однос кон ближниот?
Дали треба да се преобрази мојот однос кон молитвата?
Дали треба да се ослободам од гордоста, осудувањето, зависта и гневот?
Дали Христовата светлина навистина го осветлува моето срце?
Таворската Гора ни покажува кон што е повикан човекот – не кон минлива земна слава, туку кон заедница со Бога и учество во Неговата светлина.
Затоа денес, поклонувајќи се пред преобразениот Христос, да Го замолиме Господа да нè просветли и нас со Својата благодат, да ги очисти нашите срца и да ни помогне да станеме подобри, помирни, посмирени и послични на Него.
На овој голем празник традиционално се благословува и грозјето и другиот род од земјата, принесени во храмот како благодарност кон Бога за Неговите дарови. Со тоа ја исповедаме вистината дека сè што имаме и што примаме е дар Божји и дека за сè треба да Му благодариме на Господа.
Нека Таворската светлина не биде само светлина што ја гледаме на празникот, туку светлина што ќе ја понесеме со себе во секојдневниот живот.
Да излеземе од храмот со одлука да простуваме, да се молиме, да се каеме, да љубиме и да живееме со Христа. Зашто вистинското преображение започнува тогаш кога човекот ќе Му го отвори своето срце на Бога.
Нека Господ Исус Христос, Кој денес се преобрази на Тавор и ја откри Својата божествена слава, ги просветли и преобрази нашите срца и нека нè удостои еден ден да ја созерцуваме Неговата вечна светлина во Неговото Царство.
Господи, во Твојата светлина да ја видиме светлината!