КАКО ПРАВОСЛАВНИТЕ ТРЕБА ДА СЕ ОДНЕСУВААТ КОГА Е ПРАЗНИК?
Од христијански, православен поглед, празникот не е само ден кога не треба да се работи, туку пред сè ден посветен на Бога.
На празник е добро:
Да отидеме на Света Литургија, ако здравјето и околностите дозволуваат.
Да се помолиме, да запалиме кандило или свеќа и да му благодариме на Бога.
Да се причестиме, кога сме подготвени и имаме благослов од свештеник.
Да направиме добро дело, да посетиме болен, стар или осамен човек, да помогнеме некому.
Да бидеме со семејството, во мир и љубов.
Да прочитаме нешто духовно, особено житието или значењето на светецот што се празнува.
Празничната трпеза е дозволена, но умереноста и благодарноста се поважни од раскошот.
Дали треба да се работи на празник?
Црквата не учи дека секоја работа на празник е автоматски грев. Треба да се избегнува непотребната и доброволна работа што може да се остави за друг ден, за празникот да не помине како обичен работен ден.
Но, ако некој мора да работи – лекар, полицаец, возач, угостител, земјоделец, човек што се грижи за болен итн., тоа не значи дека го „сквернави“ празникот. Може и во такви околности да се помоли и да го посвети денот на Бога.
Најважно е да не ја сведеме верата на следниве работи:
„Денес смеам ли да перам, да чистам, да работам?“
Суштината е: „Денес како ќе му посветам повеќе време на Бога и како ќе направам добро?“
Како што вели Господ Исус Христос: „Саботата е создадена за човекот, а не човекот за саботата.“ (Марко 2:27).