КАМЕНИЧКА ПАРОХИЈА: ДАЛИ КОЦКАТА Е ПАТ КОН РОПСТВО ИЛИ КОН СЛОБОДА?
Возљубени во Господа браќа и сестри,
Живееме во време кога многумина веруваат дека среќата, парите и успехот се најважните нешта во животот. Човекот е опкружен со реклами кои ветуваат брзо богатство, лесна заработка и живот без труд. Една од најопасните измами што ги нуди современиот свет е коцката. На прв поглед, таа изгледа како обична игра. Некој ќе рече: „Играм само повремено“, или: „Тоа е само забава.“ Но Црквата не гледа само на надворешниот чин, туку на она што се случува во срцето на човекот. Зошто човекот игра? Што бара? Во што ја положува својата надеж?
Господ Исус Христос рекол: „Не можете да им служите на Бога и на мамона.“ (Матеј 6,24). Мамонот не се само парите, туку и страста кон нив, желбата тие да станат смисла на животот. Кога човекот почнува да живее со мислата за брза добивка, неговото срце постепено се оддалечува од Бога.
Во Светото Писмо гледаме дека Бог уште од почетокот го благословува трудот. На човекот му е дадено да ја обработува земјата, да создава, да се труди и со благодарност да ги прима плодовите од својот труд. Затоа апостол Павле вели: „Кој не сака да работи, нека и не јаде.“ (2 Солунјаните 3:10). Ова не е осуда на сиромашните, туку поука дека христијанскиот живот е живот на чесен труд, одговорност и доверба во Бога.
Коцката го ветува спротивното. Таа му шепоти на човекот: „Не мора да се трудиш. Доволно е да имаш среќа.“ Но среќата е непостојана, а Божјиот благослов е вечен. Коцкарот не вложува труд за да создаде нешто добро, туку се надева да добие од загубата на другиот. Тоа е спротивно на евангелскиот дух на љубов, правда и взаемна грижа.
Светите Отци учат дека секоја страст почнува како мала помисла. Денес е едно ливче, утре уште едно. Денес е мала уплата, утре поголема. А потоа човекот веќе не игра затоа што сака, туку затоа што не може да престане. Така страста станува синџир што ја заробува душата.
Апостол Павле предупредува: „Сè ми е дозволено, но ништо нема да дозволам да овладее со мене.“ (1 Коринтјаните 6:12). Христијанинот е повикан да биде слободен. Вистинската слобода не е да правиме сè што ќе посакаме, туку да не бидеме робови на ниту една страст.
Колку само солзи има пролеано поради коцката! Колку семејства останале без мир, колку деца без потребното, колку бракови се распаднале, колку луѓе западнале во долгови, лаги и очај. Гревот никогаш не останува само личен – секогаш ги повредува и ближните.
Но Црквата никого не оттурнува. Ако некој паднал во оваа страст, Христос го повикува на покајание. Нема грев што Бог не може да го прости на оној што искрено се кае. Исповедта, молитвата, постот, учеството во Светите Тајни и искрената желба за промена се патот кон духовното исцеление.
На крајот, да се сетиме на Христовите зборови: „Барајте го најнапред Царството Божјо и Неговата правда, и сè ова ќе ви се придодаде.“ (Матеј 6,33). Кога Бог е на прво место, сè друго го добива своето вистинско место. Кога човекот ја бара само материјалната добивка, лесно може да го изгуби она што е највредно – мирот на душата и заедницата со Бога.
Да Го молиме Господа да ни даде мудрост да го избереме патот на чесниот труд, трпението и довербата во Неговата промисла. Нека нè сочува од секоја страст што нè оддалечува од Него и нека ни подари срце кое ќе Го љуби Бога повеќе од сè.
АМИН.