ПИШУВАЊА ОД КАМЕНИЧКА ПАРОХИЈА: ШТО МУ СЕ СЛУЧИ НА СОВРЕМЕНИОТ ЧОВЕК – ИМАМЕ СÈ, А НЕМAМЕ МИР?
Никогаш човекот немал толку многу, а толку често велел: „Не ми е добро.“
Имаме телефони што ни овозможуваат за неколку секунди да разговараме и да се видиме со човек кој е илјадници километри далеку. Имаме автомобили, машини, интернет, удобни домови, греење, климатизација, телевизори, фрижидери полни со храна и безброј работи што на нашите предци им изгледале како чудо.
А сепак, кога ќе легнеме навечер, често умот не престанува да работи. Што ќе биде утре? Дали ќе имам доволно пари? Што мислат другите за мене? Зошто тој има повеќе? Зошто некој не ми одговори на пораката? Зошто некој ме навреди? Зошто мојот живот не изгледа како животот на оние што ги гледам на интернет?
И така, човекот има кров над главата, храна во огромни залихи, но нема мир во душата. Проблемот не е во тоа што имаме материјални работи. Црквата не учи дека автомобилот, куќата, добрата облека или удобниот живот сами по себе се зло. Проблемот започнува тогаш кога она што треба да ни биде средство станува наша цел.
Парите треба да ни служат нам, а не ние да им служиме на парите. Една работа е кога парите ќе бидат потреба, а сосема друга е кога парите ќе станат цел. Телефонот треба да ни служи, а не да станеме негови робови. Работата треба да биде дел од нашиот живот, а не целиот наш живот да стане работа.
И тука се случува нешто тивко и опасно. Човекот постепено престанува да има време не само за себе, туку и за Бога. „Немам време за молитва.“ „Немам време за храм.“ „Немам време за Свето Писмо.“ „Ќе одам другата недела.“
Но за телефон имаме време. За серии имаме време. За социјални мрежи имаме време. За бескрајно гледање што прават другите – имаме време. И потоа се чудиме зошто душата ни е празна. Душата не се храни со известувања од телефонот. Не се храни со лајкови. Не се храни со туѓото одобрување. Не се храни со нов автомобил. Не се храни со пари. Душата се храни со Бога.
Затоа можеби најголемата духовна борба на современиот човек не е тоа што нема што да јаде, туку тоа што има премногу нешта што му го одземаат вниманието од Бога. Човекот денес може да стои во соба полна со луѓе и да биде осамен. Може да има илјадници „пријатели“ на интернет, а да нема со кого искрено да разговара. Може да има полн паричник, а празно срце. Може да има голема куќа, а во неа да нема љубов.
Затоа Христос не случајно прашува: „Каква полза е за човекот ако го придобие целиот свет, а на душата своја ѝ напакости?“
Овој свет постојано ни зборува: „Земи уште“. Христос ни вели: „Дојди кај Мене“. Светот вели: „Биди познат“. Христос вели: „Биди верен“. Светот вели: „Покажи им на сите што имаш“. Христос вели: „Научи се да бидеш благодарен за она што ти е дадено“.
Можеби затоа понекогаш треба да го исклучиме телефонот, да го оставиме автомобилот, да престанеме да трчаме по следната работа и едноставно да влеземе во храм. Да застанеме пред иконата. Да запалиме свеќа. Да се прекрстиме. Да замолчиме. И да кажеме: „Господи, еве ме. Заборавив на Тебе во трчањето по сè друго. Помогни ми повторно да се вратам кај Тебе“.
Можеби нема веднаш да исчезнат проблемите. Но ќе се промени оној што ги носи. А кога човекот ќе се промени однатре, тогаш и светот околу него почнува да изгледа поинаку.
Затоа, ако денес чувствуваме немир, да не бараме веднаш уште нешто што ќе го купиме, уште нешто што ќе го гледаме или уште некого кого ќе го обвиниме. Можеби ни недостига само едно – малку тишина и малку повеќе Бог.
